Parijs is pseudoduurzame elektrische step zat

De elektrische huurstep is in Parijs een groot succes. Maar de aanvankelijke sympathie voor het schone vervoermiddel heeft plaatsgemaakt voor ergernis en woede. ‘Het is volkomen uit de hand gelopen.’

Taslyne Imame (20) en Lovena Séjour (21), richten hun telefoons op het stuur van een step van het Californische verhuurbedrijf Lime. Een elektrische trottinette deblokkeer je met dezelfde app als waarmee je hem hebt opgespoord. Na afloop van de rit parkeer je hem. Waar je maar wil. ’Superpraktisch’, zegt Taslyne over dit principe dat in het jargon ‘free floating’ heet. Je hebt veel sneller een step te pakken dan een fiets van huursysteem Vélib Métropole, weet zij zeker. ‘Vélib werkt met vaste stallingen, dat is veel meer gedoe.’

Voor de prijs hoef je het ook niet te laten, meent Lovena, die net als Taslyne scheikunde studeert. ‘Je betaalt een euro voor de huur en daarna 15 cent per minuut. Het is ook alleen voor de kortere trajecten. Anders neem ik de metro.’

De eerste stepstart-ups streken een jaar geleden neer in Parijs. Inmiddels zijn er twaalf aanbieders en moeten er meer dan 20.000 steppen zijn. Het is niets minder dan een explosie die het straatbeeld tekent. Overal staan of liggen steppen.

Zoals bijvoorbeeld voor café La Fontaine in de hippe Rue de Charonne in het oosten van de stad. Voorbijgangers lopen er geroutineerd omheen. ‘Het is idioot’, klaagt Sammy Cancillière (57) aan de bar achter een espresso. ‘Mensen rijden over de stoep en ze kwakken die krengen zomaar ergens neer. Het is volkomen uit de hand gelopen.’

Groene hysterie

Het gemeentebestuur had de boel in het begin niet op zijn beloop moeten laten, denkt Cancilliere, die een crêperie heeft in de buurt. ’Die start-ups hebben een cool, schoon imago waar ze geen nee tegen durfden te zeggen. Ondertussen proberen ze ondernemers zoals ik de auto uit te pesten. Ik ben ook voor een schoner milieu hoor, maar er heerst nu een soort groene hysterie die het beoordelingsvermogen aantast.’

De step is inderdaad lang niet zo duurzaam als hij lijkt. Het opladen kost veel energie, de levensduur van het apparaat is beperkt (zie kader) en ze moeten niet zelden uit de Seine worden gevist.

Er gebeuren bovendien veel ongelukken. Zo belandde vorige maand een moeder met haar pasgeboren kind op de eerste hulp na een aanrijding. Een pianiste van de beroemde Opéra Garnier – die niets zag of hoorde aankomen in het park waar zij liep – brak haar onderarm op twee plaatsen. Zij heeft een vereniging van slachtoffers opgericht die de gemeente aansprakelijk wil stellen.

De incidenten dwongen burgemeester Anne Hidalgo tot ingrijpen. Donderdag belegde zij een persconferentie om aan te kondigen dat parkeren op de stoep niet meer mag en dat de maximumsnelheid naar 20 kilometer per uur moet, en naar 8 kilometer in voetgangerszones. Steppen in parken en tuinen is niet langer toegestaan. Hiermee neemt Hidalgo een voorschot op een nieuwe mobiliteitswet die in september in het hele land van kracht zal zijn.

Alles zal afhangen van de handhaving. Het is nu ook al verboden om op de stoep te rijden, maar voor een bekeuring hoeft niemand bang te zijn. Bovendien dreigt door het verbod om op het trottoir te parkeren een confrontatie met automobilisten, voor wie onvermijdelijk minder plekken overblijven.

Eliteding

Voor het café heeft architect Michel Levenok (56) zijn step even geparkeerd om zijn telefoon te checken. Het is geen huurexemplaar en dat maakt een heel groot verschil, zegt hij. ‘Deze is opvouwbaar en past in de kofferbak van mijn Smart. Als ik niet verder kan, gaat de Smart aan de kant en ga ik verder op de step.’

Op het moment dat hij het inklappen van zijn step (aankoopprijs €1000) demonstreert, zoeven twee jongetjes op één Lime-step voorbij. ‘Die dingen van Lime remmen slecht, weet Levenok. ‘Er zit alleen een rem aan het voorwiel en bij een nat wegdek zijn ze helemaal een ramp. Ze zijn veel te zwaar ook. Ze wegen twee keer zoveel als die van mij, die 12 kilo weegt.’

Levenok hoort volgens een rapport van onderzoeksbureau 6T tot de grootste groep gebruikers. Die zijn meestal man (69%), hoger opgeleid (59%) en autobezitter (65%). Ze wonen voor 58% in Parijs of de onmiddellijke omgeving daarvan.

Zo lijkt de step vooral een stedelijk eliteding. Een elite die bediend wordt door zogenoemde ‘juicers’: zzp’ers die de lege steppen voor de verhuurders verzamelen en opladen.

Volgens critici is de juicer, na de fietskoerier, de Airbnb-schoonmaker en de Uber-chauffeur, het laatste slachtoffer van de platformeconomie. En inderdaad zijn de verdiensten vaak karig. ‘Hangt ervan af hoe je de zaken aanpakt’, zegt Imed, een juicer die in het derde arrondissement werkt. ‘Veel mensen doen dit er bij, maar voor mij is het een fulltimebaan op dit moment.’

Imed (25) verdient minstens €4000 bruto per maand door dagelijks 40 steppen van Lime op te laden. Hij moet ze ook terugzetten op straat. ‘Op bepaalde afgesproken plaatsen, niet overal’, verduidelijkt hij.

‘Lime stelt een limiet van 60 steppen per dag, dat is echt veel’, legt Imed uit. ‘Maar €200 per dag is te doen, en waar verdien je dat? Niet bij Uber in ieder geval.’ Een jaar geleden, toen er nog niet veel juicers waren, liep Imed naar eigen zeggen echt binnen. ‘Toen verdiende ik €4000 per week, omdat ze toen veel meer voor een step rekenden. Het begon met €16 en ze zijn gezakt tot €5.’

Maar Imed maakt ook onkosten en betaalt belasting. Hij huurt een lokaal voor €1000 per maand, waar al zijn opladers en ander materiaal liggen en draait zelf op voor de elektriciteitsrekening.

Imed speurt op zijn telefoon naar een nieuwe achtergelaten step. Dan steekt hij op een drafje de Boulevard du Temple over. Hij is al weg, gebaart hij. Waarschijnlijk eerder opgemerkt door een concurrent.

 

 

Geef een reactie